خلاصه ی کلیدی:
• میزان بقای 3 ساله پس از PCI برای حمله قلبی در میان بیماران دیابتی که از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 استفاده می کردند، بهتر از افرادی بود که از این داروها استفاده نمی کردند.
• استفاده از GLP-1 هیچ تفاوتی در میزان تنگی مجدد عروق استنت گذاری شده یا میزان ریوسکوریزاسیون ایجاد نکرد.
16 مه 2025 - محققان گزارش دادند که در میان بیماران دیابتی که پس از حمله قلبی حاد تحت مداخله ی عروق کرونر از راه پوست(PCI) قرار گرفتند، افرادی که از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 استفاده می کردند، میزان بقای بهتری نسبت به افرادی داشتند که از این داروها استفاده نمی کردند.
دکتر Moses Sghayyer، رزیدنت طب داخلی در دانشگاه آلاباما در بیرمنگام، که این یافته ها را در جلسات علمی انجمن آنژیوگرافی و مداخلات قلبی عروقی ارائه داد، گفت: «تیم ما این مطالعه را انجام داد زیرا داده های محدودی در مورد تأثیر آگونیست های گیرنده GLP-1 بر پیامدهای پس از PCI در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 وجود دارد. مطالعات قبلی نشان داده اند که GLP-1ها خطر عوارض جانبی عمده قلبی عروقی(MACE) را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 کاهش می دهند، اما نقش خاص آنها در درمان پس از انفارکتوس میوکارد (PCI) هنوز مشخص نیست. هدف ما تجزیه و تحلیل این موضوع بود که آیا استفاده از GLP-1 در این زمینه، با توجه به مزایای قلبی عروقی موجود این داروها، مرگ و میر ناشی از همه علل را کاهش می دهد یا خیر. همچنین هدف ما بررسی تأثیر آگونیست های گیرنده ی GLP-1 بر میزان تنگی مجدد داخل استنت(in-stent restenosis) و بازسازی عروق(revascularization) بود، زیرا این حوزه هنوز به طور کامل بررسی نشده است.»
دکتر سگایر و همکارانش از پلتفرم پرونده الکترونیکی سلامت TriNetX، برای شناسایی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که بین سالهای 2015 تا 2022 به دلیل انفارکتوس میوکارد(ام آی) حاد تحت PCI قرار گرفتند، استفاده کردند. پس از تطبیق نمره تمایل بر اساس جمعیت شناسی، بیماری های همراه و داروها، محققان 776 بیمار را که پس از عمل خود از آگونیست های گیرنده ی GLP-1 استفاده کرده بودند با 776 بیمار که تحت درمان با این داروها نبودند (میانگین سنی، 64 سال؛ 57٪ مرد) مقایسه کردند. تقریباً دو سوم بیماران در هر دو گروه چاق بودند. نتایج این تحقیق به طور همزمان در مجله انجمن آنژیوگرافی و مداخلات قلبی عروقی منتشر شد.
به گفته ی محققان، پیامد اولیه مرگ و میر به هر علتی در 3 سال در گروه آگونیست های گیرنده ی GLP-1 کمتر بود (HR =0.74؛ 95% CI: 0.6-0.92).
محققان دریافتند که هیچ تفاوتی بین گروه ها از نظر پیامدهای ثانویه شامل تنگی مجدد داخل استنت (HR =1.28؛ 95% CI: 0.88-1.86) و ریوسکولاریزاسیون (HR =1.21؛ 95% CI: 0.91-1.6) در 3 سال وجود نداشت.
دکتر سگایر گفت: "تفاوت در مرگ و میر بدون کاهش متناظر در ریوسکولاریزاسیون عروق یا تنگی مجدد داخل استنت نشان می دهد که مزیت مشاهده شده در مرگ و میر ممکن است به اثرات محافظتی قلبی عروقی گسترده تر آگونیست های گیرنده ی GLP-1 مربوط باشد تا تأثیر مستقیم بر پیامدهای خاص PCI.آگونیست های گیرنده ی GLP-1خواص ضدالتهابی، ضد تصلب شرایین و محافظت کننده قلبی را نشان داده اند که می تواند کاهش مرگ و میر را مستقل از پیامدهای پروسیجری توضیح دهد.
او گفت: با توجه به این که یک مطالعه گذشته نگر می تواند همبستگی را نشان دهد اما علیت را نشان نمی دهد، این نتایج باید توسط کارآزمایی های تصادفی آینده نگر تأیید شوند و با مطالعات مکانیسمی بیشتر بررسی گردند.
دکتر سگایر گفت: «پزشکان باید مزایای بالقوه ی آگونیست های گیرنده ی GLP-1 را در مورد مرگ و میر هنگام مدیریت بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 پس از PCI برای انفارکتوس حاد میوکارد در نظر بگیرند. در حالی که GLP-1ها ممکن است ریوسکولاریزاسیون یا تنگی مجدد داخل استنت را کاهش ندهند، می توانند مزایایی برای بقای طولانی مدت ارائه دهند که استفاده از آنها را به عنوان بخشی از مراقبت های جامع پس از انفارکتوس در بیماران دیابتی تقویت می کند. مطالعات بیشتری برای اعتبارسنجی این یافته ها و ایجاد دستورالعمل های روشن مورد نیاز است.»
منبع:
https://www.healio.com/news/cardiology/20250516/glp1s-tied-to-better-survival-after-pci-for-heart-attack-in-patients-with-diabetes